Laugardaginn 12.september skelti ég mér í hjólatúr í Hvalfirði. Búið að vera leiðinda veður undanfarið en þennan laugardagsmorgun leit veðurspáin aðeins betur út. Það átti að rigna upp úr hádegi svo ég lagði snemma af stað (um 9 leitið). Stebbi vinnufélagi minn slóst í för og vorum við vel útbúnir. Frúin skutlaði okkur upp að Hvalfjarðargöngum svo við losnuðum við umferðar ruglið. Einnig eru rákir í vegkanntinn framhjá Kjalarnesi sem verður til þess að maður þarf að hjóla innar á veginum sem er rugl á þessum stað.

Veðrið lék við okkur, vegurinn var að þorna og sólin kíkti aðeins á okkur. Þegar við komum innar í fjörðinn tóku skemmtilegar brekkur á móti okkur. Það er ekkert skemmtilegra en brött brekka í góðu veðri. Við höfðum báðir nýlega keyrt Hvalfjörðinn svo við vissum að þetta biði eftir okkur.

Ekkert var um að ver í Hvalstöðinni en fljótlega eftir að við komum framhjá henni rákumst við á kindur á leið í réttir. Nokkrir bílar voru á ferðinni og kindur út um allt sem varð til þess að allir fór að gát. Nokkrar kindur þvældust fyrir okkur á veginum og maður hugsaði sér fréttina daginn eftir: Hjólreiðarmaður bombar á rollu í Hvalfirði!

Þegar við komum að þjóðvegi 1 stönsuðum við á bændamarkaði sem seldi allt frá fatnaði að hrefnukjöti. Hægt var að fá pulsu á staðnum og stóðst ég ekki freistinguna á meðan við biðum eftir að vera sóttir. Konan sem afgreiddi mig vildi greinilega vel því það var varla pláss fyrir pusluna í brauðinu þar sem það var fullt af lauk, steiktum og hráum, og sósum í öllum regnbogans litum.

Þetta var frábær ferð í alla staði og svæðið fjölbreytilegt og reynir á hjólreiðarmanninn í manni. Hlakka til að bruna þarna aftur.

Tæknilegar upplýsingar: Garmin data

(Ekki mín mynd)

3. skiptið í sjóinn var í dag. Ég mætti á svæðið og hitti Trust. Þegar við komum að pottinum var hann troðfullur af liði og ég meina troðfullur. Það er svo sem skiljanlegt þar sem nú er kominn vetraropnunartími aðstöðunar í Nauthólsvík sem hljóðar upp á 2 klukkutíma á dag, mánudaga og miðvikudaga. Reyndar er líka opið einhverja daga í hádeginu en það hentar mér ekki. Við skelltum okkur í sjóinn sem var einhvern veginn alveg jafn erfitt ef ekki erfiðara en fyrsta skiptið. Nú vissi maður hversu kalt þetta yrði. Við töluðum um það á leiðinni að sjónum “af hverju í fjandanum kemur maður aftur hingað”. En það er spennandi alveg þangað til maður kemur að sjónum, þá man maður hversu viðbjóðslega kalt þetta er.

Við tókum einn hring út fyrir fyrstu bauju og til baka. Ég fór aðeins lengra út fyrir og fékk að finna fyrir því. Sundið til baka var mun erfiðara en áður þrátt fyrir að hafa lengt um aðeins nokkra metra til viðbótar. Eftir eina umferð fórum við uppúr en ákvaðum að taka aðra ferð. Þegar við komum út í var ekkert kalt, bara þægilegt. Þetta var svo fáranleg upplifun að skella sér í 13° heitan sjó og finnast það passlegt. Ferð þessi ætlaði engan enda að taka. Sundtökinn á leið til baka voru frekar máttlaus og var ég farinn að vera frekar kaldur.

Eftir tvær ferðir út fyrir baujuna (200m) skelltum við okkur í pottinn og fannst okkur hann mjög heitur! Í þetta skipti var ég lengur ofaní sjónum heldur en síðast og tók greinilega langan tíma að hlýna því eftir þó nokkurn tíma í pottinum var hrollur í mér. Þetta er klárlega eitthvað sem maður þarf að gera af og til fram á vetur. Veit samt ekki hvort maður fari í febrúar í 10 stiga frosti.