(Ekki mín mynd)

3. skiptið í sjóinn var í dag. Ég mætti á svæðið og hitti Trust. Þegar við komum að pottinum var hann troðfullur af liði og ég meina troðfullur. Það er svo sem skiljanlegt þar sem nú er kominn vetraropnunartími aðstöðunar í Nauthólsvík sem hljóðar upp á 2 klukkutíma á dag, mánudaga og miðvikudaga. Reyndar er líka opið einhverja daga í hádeginu en það hentar mér ekki. Við skelltum okkur í sjóinn sem var einhvern veginn alveg jafn erfitt ef ekki erfiðara en fyrsta skiptið. Nú vissi maður hversu kalt þetta yrði. Við töluðum um það á leiðinni að sjónum “af hverju í fjandanum kemur maður aftur hingað”. En það er spennandi alveg þangað til maður kemur að sjónum, þá man maður hversu viðbjóðslega kalt þetta er.

Við tókum einn hring út fyrir fyrstu bauju og til baka. Ég fór aðeins lengra út fyrir og fékk að finna fyrir því. Sundið til baka var mun erfiðara en áður þrátt fyrir að hafa lengt um aðeins nokkra metra til viðbótar. Eftir eina umferð fórum við uppúr en ákvaðum að taka aðra ferð. Þegar við komum út í var ekkert kalt, bara þægilegt. Þetta var svo fáranleg upplifun að skella sér í 13° heitan sjó og finnast það passlegt. Ferð þessi ætlaði engan enda að taka. Sundtökinn á leið til baka voru frekar máttlaus og var ég farinn að vera frekar kaldur.

Eftir tvær ferðir út fyrir baujuna (200m) skelltum við okkur í pottinn og fannst okkur hann mjög heitur! Í þetta skipti var ég lengur ofaní sjónum heldur en síðast og tók greinilega langan tíma að hlýna því eftir þó nokkurn tíma í pottinum var hrollur í mér. Þetta er klárlega eitthvað sem maður þarf að gera af og til fram á vetur. Veit samt ekki hvort maður fari í febrúar í 10 stiga frosti.